چند روز پیش کمیل سهیلی تماس گرفت و خواست برایش مطلبی بنویسم که به شهادت هم ارتباطی داشته باشد. فی البداهه برایش نوشتم  و شد این مطلبی که می خوانید:
فرزند شهيد قطبي : مادرم نيز پاسدار بود فرزند شهيد قطبي كه هم اكنون به صورت حرفه اي در زمينه عكاسي خبري فعاليت دارد در مورد خاطرات كودكي اش پس از شهادت پدر بزرگوارشان به خبرنگار نويد شاهد گفت : روزهاي كودكيم با نبود پدر شروع شد و هر وقت كه سراغي از مادر مي گرفتم برايم از پر كشيدن كبوتر ها مي گفت و نمي دانستم منظورش چيست.
عكاس سريال تاريخي شهر آشوب در مورد روزهاي ابتدايي مدرسه اش بيان كرد : به سالهاي مدرسه رسيديم و كودكاني كه در ساعات آخرين كلاس منتظر بزرگترانشان بودند تو را به اين فكر مي انداخت كه چرا اكنون كه پدر نيست مادر بايد كار كند و به دنبالت بيآيد. دستهاي چروك خورده او را كه ميديدم به اين فكر مي كردم كه اگر بابا بود الان مادر دستهايش را روغن نمي زد. اين عضو انجمن دانش پژوهان شاهد ادامه داد: مي گفتند پدرت پاسدار بوده و پاسدار كسي است كه از خود و خانواده اش مي گذرد اما تا به كجا... . حقوق ماهي چهار هزار تومان آن موقع كه براي خيلي ها آرزو و براي خانواده ما كم بود كفاف زندگي را نيم داد. قطبي اذعان نمود : اكنون كه بعد از 27 سال به آن دوران فكر ميكنم مي بينم كه مادرم نيز پاسدار بود. از خود گذشت و براي ما زحمت كشيد . تا من اكنون به اين رتبه كاري برسم و برادرم در پزشكي ارتوپدي تخصص را بخواند و خواهرم كه پدر را نديد معلمي باشد زحمت كش. وي در پايان گفت : هر وقت كه دلم براي پدرم تنگ مي شود، صدايش را در كلام مادرم جستجو ميكنم؛ كه مفقود الاثر جسمي نيست كه با پلاك به خاك سپرده شود.