و باز روز ۱۳ رجب المرجب نزدیک است.

همان روزی که آغاز ایام البیض است و چه قدر دلم تنگ است.

همان روزی که فاطمه بنت اسد خوشحال بود که اولادش صحیح و سالم به دنیا آمد .

مگر میشود که دیوار کعبه شکاف بردارد و مادری از فشار طواف کنندگان در امان بماند؟

مگر میشود رجب باشد و دلت هوایی نشود

روز پدر می خوانندش که فرمود: من و علي بن ابي طالب دو پدر اين امتيم و حق ما بر آنان از حق پدر و مادرشان بيشتر..."

چه کنم که دلم هوایی است ُ همه جشن میگیرند تا یادشان نرود که روز پدر است و برای پدرانشان هدیه ای هر چند ناچیز تهیه میکنند.

و من مانده ام که این بار جه هدیه ای؟ چه سوره ای ؟ چه دعایی ؟ که چه کنم تا غافل گیرت کنم و می دانم که باز تو برنده ای و من شرمنده.

هر سال این تو بوده ای که هدیه ای به من داده ای و هر سال من شرمنده تو و بزرگواریت . 

شنیده ام که تعدادی از بچه ها برای پدران آسمانی شان جشنی تدارک دیده اند  با حضور ُ حضور در کنار پدرانشان ـ که خیلی دلم برایت تنگ است را سر دهند انگونه که هیچ کس باور ندارد تا سر بلند تر از همیشه نام پدر را در دل زنده کنند- نمیدانم

و می دانی فاصله ها زیاد است از اینجا تا کنار تو و میدانم که نزدیکی و هر لحظه به یاد من و فرزندانت

دلم میخواهد در آغوشت آرام بگیرم و دستی از سر لطف همانند کودکیم بر سر م بکشی ـ هر چند خیلی ها باور ندارند که من هنوز کودک درونم بزرگ نشده تا بتوانم حست کنم ـ  و شاید همین حس کودکی است که اگر بتوانم از جانب تو دستی بر سر کودکی خواهم کشید

میدانی که این روزها دلم پیش خودم نیست  که همچون کبوتر جلدی به سوی خیالت پرواز میکند و باز در کنار تو پریدن لذتی است .

یادم آمد که برایت بگویم ــ که خودت می دانی این سالها که نبودی مادر چه مردانه برایمان پدری کرد ـ برایش دعا کنی و مگر میشود که عاشقش باشی و دعایش نکنی؟

لحظه  ها باز هم میگذرند و  من هنوز منتظرم 

ای کاش دمی لحظات دارای قبض و بسط نبودند تا خیالت را در کنارم بیش تر احساس کنم

شادی روحت  صلواتی می فرستم و منتظرم

و می دانم که میدانی انتظار چیست

پس منتظرم

یا حق